این مقاله تحلیلی به بررسی تناقض در راهبرد سیاست خارجی جمهوری اسلامی میپردازد و استدلال میکند که تهران با اتکا به عناصری مانند برنامه هستهای و موقعیت تنگه هرمز، به جای ایجاد بازدارندگی پایدار، این مزیتها را به نقاط ضعف راهبردی تبدیل کرده است.
نویسنده معتقد است ایران با سیاسیسازی ابزارهای قدرت و عدم مدیریت صحیح آنها، فشار خارجی را افزایش داده و عملاً در برابر تهدیدها آسیبپذیرتر شده است. این رویکرد به جای مهار دشمنان، به آنها بهانه برای اعمال تحریمها و فشار بیشتر میدهد.
🤖خلاصه با هوش مصنوعی تهیه شده —تحریریه پالس ایران