شرکت لاکهید در سال ۱۹۶۹ مطالعاتی برای طراحی یک ناو هواپیمابر هسته‌ای پرنده غول‌پیکر انجام داد. این ناو دارای بال‌هایی به طول ۳۴۰ متر بود و می‌توانست هفته‌ها در آسمان باقی بماند و ناوگانی از جنگنده‌ها را حمل کند.

این طرح در اوج جنگ سرد و رقابت‌های نظامی شکل گرفت، زمانی که مهندسان لاکهید به دنبال جابجایی مرزهای فناوری هوانوردی بودند. هدف، ایجاد یک سکوی پرنده دائمی برای استقرار نیروهای هوایی بود.

هرچند جزئیات بیشتری از سرنوشت این پروژه منتشر نشده، اما چنین مفهومی نشان‌دهنده جاه‌طلبی‌های فناورانه دوران جنگ سرد است. این ایده هرگز به تولید عملیاتی نرسید و صرفاً یک مطالعه طراحی باقی ماند.

🤖خلاصه با هوش مصنوعی تهیه شده —تحریریه پالس ایران