در دهه ۱۹۸۰، ناسا هواپیمای آزمایشی X-29 را معرفی کرد که به‌دلیل بال‌های رو به جلو، ظاهری غیرمعمول داشت. اما ویژگی متمایز آن، طراحی عمداً ناپایدار بود که بدون کمک کامپیوتر قادر به پرواز پایدار نبود.

برای حل این مشکل، مهندسان یک سیستم کنترل پرواز دیجیتال Fly-by-Wire ساختند که به‌طور مداوم پارامترهای پروازی مانند وضعیت و سرعت را بررسی می‌کرد و تا ۴۰ بار در ثانیه فرمان‌های اصلاحی صادر می‌کرد. این سیستم به X-29 اجازه می‌داد تا با وجود ناپایداری ذاتی، به‌طور عادی در هوا بماند.

این فناوری نشان‌دهنده پیشرفت مهمی در سیستم‌های کنترل پرواز بود که بعدها در هواپیماهای مدرن نیز به کار گرفته شد.

🤖خلاصه با هوش مصنوعی تهیه شده —تحریریه پالس ایران