نصرالله حکمت، اندیشمند و محقق ایرانی، در انتقادی صریح و قاطع به رویکرد جاری در محافل آکادمیک ایران، اظهار داشت که پژوهشگران و استادان ایرانی در مواجهه با مطالعات غربی و عربی پیرامون فرهنگ، فلسفه و عرفان ایران، فاقد روحیه نقادی و تحلیل عمیق هستند. وی تصریح کرد که این گروه از محققان ایرانی نه تنها به روش‌شناسی و دستاوردهای پژوهشگران خارجی ایرادی وارد نمی‌کنند، بلکه دیدگاه‌های آنان را به صورت چشم‌بسته و بدون هیچ‌گونه بررسی دقیقی می‌پذیرند. این رویکرد انفعالی و پذیرش بی‌قید و شرط، به باور حکمت، می‌تواند به درک نادرست یا حتی تحریف میراث گران‌بهای فکری و فرهنگی ایران توسط محققان غیرایرانی منجر شود.

این انتقاد، معضل عدم خودباوری علمی و نبود تحلیل انتقادی در مواجهه با مباحث فرهنگی و تاریخی کشور را برجسته می‌سازد و اهمیت بازنگری در شیوه آموزش و پژوهش در دانشگاه‌های ایران را گوشزد می‌کند. حکمت بر این باور است که چنین وضعیتی، سد راه توسعه تفکر مستقل و تولید دانش بومی می‌شود و نیازمند تحولی جدی برای تقویت روحیه پژوهشگری انتقادی و فعال در میان استادان و دانشجویان است. این بحث به لزوم صیانت فعالانه از هویت فرهنگی و فکری ایران در برابر قرائت‌های بیرونی و پرورش نسلی از محققان با توانایی تحلیل و نقد مستقل اشاره دارد.

🤖خلاصه با هوش مصنوعی تهیه شده —تحریریه پالس ایران